امروز صبح در میانه خواب و بیداری در کشف و تفکر و رویاها به نکته ای جالب برخوردم.و این موضوع ذهنم را درگیر کرد.برای هرآنچه در زندگی تصمیم گرفتم و عمل نکردم باعث حسرت و پشیمانی بود.و برای آنچه قدم بر داشتم و محقق کردم پیروزی و رضایت داشتم.

متاسفانه در شرایطی به سر میبریم که هروز نسبت به قبل شرایط نابسامان تر است.و تصمیمات هروز سخت تر و چالش بر انگیز.ما همواره با تصمیماتمان زندگی می کنیم.رضایت درونی از تصمیم هایی می گیریم که در گذر زمان فوایدی عایدمان میشود.

تصمیمات اگر در وقت مقتضی خود که شرایط برایمان فراهم کرده به درستی اتخاذ شود نتیجه ای جز پیروزی نخواهد داشت.گاهی خود را برای تصمیم هایی که در اثر مشورت های درست یا غلط سرزنش می کنیم.اما باید دانست که همیشه فرصت ها به شکل های گوناگون در مسیر ما قرار می گیرند.

در همین زمینه نقل قولی از نویسنده محبوبم بنجامین هاردی می اورم که می گوید:راهبردهای خودبهبودی که محیط را در درجه اول اهمیت قرار نمی دهد در اشتباهند.چنین راهبردی شاید د عصر دیگری که تمام دنیا زیر انگشتان شما نبود جواب می داد .اما اغواها در عصر ما بسیار قوی هستند وابستگی به دوماپین ریشه دار .اندوهناک اینکه بسیاری از نسل جدیدی ها پیش از آنکه مسیر درست را انتخاب کنند شکست می خورند.

هیچ نسلی هرگز اینگونه تحت آزمون های دشوار اختلالات وسوسه بر انگیز و امتناع کننده شیمیایی قرار نگرفته بود.