جواد مجابی بی شک یکی از متفکران و نویسنده گان خوب معاصر ماست.او در مقاله ای نظراتش را در باب ادبیات نویسندگی و چالش های آن اینگونه عنوان می کند .این سخنان برای من و شاید علاقمندان ادبیات و نویسندگی حاوی درس های بزرگی باشد که همچون چراغی راهنمای این مسیر دشوار ولی لذت بخش باشد.

برای خود نوشتن خودخواهی نمی خواهد .بلکه نشان گر حداکثر بهره برداری از ظرفیت یک ذهن است برای سخن گفتن.

اینکه چه کسی سخن تو را می شنود می فهمد می پسندد یا نه این دیگر ربطی به مشغله ذهنی تو به هنگام آفریدن آن ندارد.خود اثر یک موجود زنده است.اگر زنده متولد شده باشد او می رود با کسانی دیدار می کند و پیوند برقرار می کند که تو را از آن ربط و پیوند ها خبر نیست.و چه بهتر.

چون هندوانه های اضافی زیر بغل نداری و در دنیای سرکوبگران دچار توهمی مضاعف از نویسنده بودن ومحبوب شدن نشده ای.یک کارگز ذهنی بوده ای که کارت را با منتهای دقت و مهارت و البته با عشقی تمام انجام داده ای و بیشتر از این چه می خواهی.